Սեդա Հակոբքյոխվյանի բլոգը

Էլի 2 ամիս ոչինչ չեմ գրել ու էլի գրում եմ 26-ին, դեկտեմբերի 26-ին: Որովհետև այսօրն էլ իմ համար շատ կարևոր օր է, բայց ոչ ամենալավ օրերից մեկը : Էս ընթացքում նայել եմ լիքը ֆիլմեր` շատ լավ ֆիլմեր, կարդացել գրքեր (ավելի շուտ գիրք) ու վերջացրել քնություններս: Ինչպես անցած տարի վարակվել էի Պոտեռով, այս տարի նույնպես, հիմա միայն գրքերով : Մի խոսքով ինքնազարգացման շրջան: Ասեմ նաև, որ շուտով բլոգը կդառնա 1 տարեկան:

Ամեն դեպքում այս անգամվա  գրառումը տարբերվում է նախորդից մի քանի բանով, այս գրառման վերնագիրը ուրիշ է ու բացակայում են 2 բան, էն ժամանակ կարևոր, բայց հիմա երևի միևնույն դարձած:  Ուրախ եմ, որ Նոր Տարի ա գալու: Լիքը-լիքը սպասելիքներ ունեմ…

Ուղիղ մեկ ամիս չեմ գրել ոչինչ, մի քիչ արձակուրդ էր էլի, գործերս էի կարգի բերում, միջանկյալները վերջացրի, + լավ ժամանակ Ա1-ի ու Ա2-ի հետ ու խնդիրներ ինտերնետի հետ: Ու այսօր ուշ գիշերը, քնելուց առաջ մտածում էի, չնայած զարմանալի էր, որ քունս չէր տանում, բայց այնուամենայնիվ կարոտել էի հին ու լավ ժամանակները, երբ ինձ բլոգգեր էի զգում ու ամեն երեք օրը մեկ գրառում էի անում, կարոտել էի էն ժամանակները, երբ ամեն օր ստուգում էի այցելուներիս քանակը ու մեկնաբանությունները : Բայց մեկ է դեռ չեմ հոգնել, չեմ խոստանում, որ արդեն շուտ-շուտ կգրեմ, բայց էլի բլոգգեր եմ ինձ զգում: Հիմա նաև աշխատում եմ, ու դժվար է ամեն ինչ հասցնել, ու ուզում եմ խոսքերս հետ վերցնել էս գրառման համար, հնարավոր է և աշխատել, և սովորել, ջանդամ, մի քիչ էլ վատ սովորեք, կարևորը անվճարը պահպանեք: Ու եթե գրածս ձեզ թվում ա անկապ ա, էլի ջանդամը: Ու պատահական չի որ ես հենց այսօր եմ գրում, այսօր իմ համար շատ լավ օր է, երևի ամենալավ օրը…

Ամերիկայում ընտանիք կազմում և երեխա են ունենում  բավական ուշ, ինչպես Եվրոպայում, 30 տարեկանին մոտ: Սակայն , ի տարբերություն  Եվրոպայի,  որտեղ ընտանիքում սովորաբար  կա  մեկ երեխա, այստեղ լինում է 2, 3 , նույնիսկ ավելի երեխա: Ամերիկացիները գտնում են, միայն մեծահասակներից կազմված միջավայրը բավարար չէ երեխայի երջանիկ մանկության համար:

Ամերիկայում մանկապարտեզները քիչ են, դրա փոխարեն տարածված են ընտանեկան տիպի մանկապարտեզները կամ տարբեր խմբակները: Երեխաները դպրոց են գնում ` չիմանալով կարդալ և գրել: Ամերիկյան ընտանիքում քիչ կարելի է տեսնել երեխային դասերը պատրաստել օգնող ծնողի /ի հակառակ օրինակ Ճապոնիայի կամ թեկուզ Հայաստանի/: Դրա փոխարեն ամերիկացիները շատ ժամանակ են տրամադրում երեխաներին` նրանց հետ անցկացնելով ուիկ-ենդները, արձակուրդները: Շատ տարածված են ընտանեկան այցելությունները սրճարան, կինո, մանկական թանգարան, որոնցից շատ կան Ամերիկայում:

ԱՄՆ-ում, ի տարբերություն շատ այլ երկրների , պետությունը շատ մեծ մասնակցություն ունի  երեխաների դաստիարակության պրոցեսին: Ցանկացած մեծ ու փոքր պատժի համար ծնողները կարող են հարկադրված զրույց ունենալ դպրոցի հոգեբանի կամ ոստիկանի հետ, երբեմն էլ նույնիսկ դատական երկար պրոցեսի մասնակցել: Չի կարելի երեխային մենակ երկար ժամանակ թողնել տանը, բարի հարևանների միջնորդությամբ ձեզ կայցելի սոց-աշխատակիցը:

Ինքնուրույնություն ձեռք են բերում բավական վաղ:  Նույնիսկ ապահովված ընտանիքներում 18 տարեկանից հետո սովորում, ապրում  և  աշխատում են ընտանիքից հեռու :Չնայած դրան ընտանեկան տոներին երկրի տարբեր մասերից ընտանիքի անդամները հավաքվում են`  միասին անցկացնելու տոնական օրերը:

Հեղինակ` Մարգարիտ Օհանջանյան

Խոհանոց–խոհանոցը շատ կարևոր է ընտանիքի կյանքում, քանի որ այնտեղ են  իրար  հանդիպում ֆեն-շույի 4 հիմնական էլեմենտները` ջուրը, կրակը, մետաղը և փայտը, այդ պատճառով խոհանոցը պատասխանատու է ընտանիքի բարեկեցության, ֆինանսական ապահովության համար

Սխալ ֆեն-շույ է ,եթե գազօջախը գտնվում է անմիջապես լվացարանի կողքին, քանի որ կրակը և ջուրը հակամարտության մեջ կգտնվեն: Եթե խոհանոցի փոքրության պատճառով այլ տարբերակ չեք կարող ընտրել, երկու սարքերը առանձնացրեք  որևէ փայտյա իրով, քանի որ փայտը միջնորդ է հանդիսանում 2 հզոր տարրերքների միջև:

Սխալ է նաև, եթե գազօջախը դրված է սառնարանի դեմ-դիմաց, քանի որ ջերմությունը և սառնությունը նորից հակամարտության մեջ կլինեն, սառնարանը կարծես թե մթերքների  պահուստ լինելով, պատասխանում է ընտանիքի բարրօրության համար:

Եթե ցանկանում եք ձեր Գուայի թվին համապատասխան որոշ սեկտորներ ուժեղացնել, դրան կարելի է հասնել տարբեր շարժական էլեկտրական սարքերը` հարիչը, բլենդերը և այլն, դնելով այդ սեկտորներում:

Լավ է, եթե դուռը այնտեղ է գտնվում, որ գազօջախի կամ լվացարանի մոտ աշխատողը մեջքով ուղղված չէ դեպի դուռը, դա որոշակի անհանգստություն  ու լարվածություն կարող Է  առաջ բերել:

Մի խորհուրդ ևս, աշխատեք սեղանի և կահույքի բաց մակերեսները  պահել մաքուր և հավաքված, որպեսզի  Ցի կենարար Էներգիան կարողանա ազատորեն շարժվել, դա կբերի բարեկեցության և հոգևոր ներդաշնակության:

Հեղինակ` Մարգարիտ Օհնաջանյան

Էսօրը իմ ամենասպասված օրն ա, դեռ նոր տարուց սպասում էի  ու հիմա էլ նենց էի պատրաստվում, ոնց որ իսկապես տոն լինի, նենց էի ուզում լավ բաներ գրեի: Հիմա ասեմ թե ինչու, օգոստոսի 31ը ամբողջ աշխարհում բլոգերների օրն է, այդ օրը բլոգերները գրում են հինգ նոր  բլոգների մասին: Ասեմ, որ ամսի 15ից պատրատվում էի, լիքը ուսումնասիրություններից հետո կազմեցի իմ հնգյակը: Եվ այպես.

1.  Առաջին  տեղում karapet.info է: Իսկապես ինֆորմացիայով լի և հետաքրքիր բլոգ: Կարող եք ցանկացած հարց ուղղել համակարգչի և ինտերնետի հետ կապված: Մեծ respect հաշվի առնելով հեղինակի տարիքը :

2. mariamneo.blogspot.com Մարիամ ջան էնքան անկեղծ ես գրում, էնքան գրագետ ես գրում, ընդհամենը 16 տարեկան ու էտքան խելացի: Ապրես :*

3.mariloveblog.blogspot.com  Բլոգ, որ կարելի է ամեն օր կարդալ, Մարին հետաքրքիր է գրում և իմաստալի, գրում է որ թե պահանջարկի այլ իր համար:

4.erevanlive.wordpress.com Միակ թերությունը` մտնում ես բլոգ միանում է վիդեո ռոլիկ, բայց ընդհանուր առմամբ շատ  հետաքրքիր բլոգ է, նաև զվարճալի:

5.2friends.do.am չնայած ucoz  պլատֆորմում է պատրաստված, բայց էլի բավականին ինֆորմացիոն բլոգ է, և շատ ողջունելի է, որ  կան նման խելացի երիտասարդներ:

Շնորհավոր բոլոր բլոգերներին, անսահման մտքեր և գրառումներ

 Գերմանիայում ընտանիք կազմում և երեխա են ունենում բավական ուշ` մոտ 30 տարեկանում: Ընդ որում ընտանիքում լինում է 1 երեխա: Այդ պատճառով Գերմանիան ծնելիության մակարդակով ամենացածր երկրներից մեկն է Եվրոպայում (անցյալ տարի 7,8 նորածին 1000 հոգու համար):

Երեխայի ծննդին ծնողները պատրաստվում են երկար ու  հանգամանորեն: Հաճախ կինը հղի չլինելով, բայց արդեն պլանավորելով երեխա ունենալ, սկսում են փնտրել ավելի մեծ տուն, դայակ, մանկապարտեզ և այլն: Եվ դա ոչ-ոքի չի զարմացնում: Գերմանացի ծնողները իրենց երեխայի համար անում են ամեն ինչ, ձգտում են մաքսիմալ  ապահովել իրենց երեխային, իհարկե չմոռանալով իրենց հետքրքրությունների, հանգստի և այլնի մասին, երեխաններն հասկանում են դա, գիտեն,   որ  ”այս  աշխարհը”  նաև մեծերի համար է:

Գերմանական դաստիարակության հիմքում ընկած է կարգապահությունը, խստությունը, ռեժիմը: Ամեն ինչը կատարվում է ռեժիմով` քնելը, ուտելը, զբոսնելը:

Յուրաքանչյուր երեխա անպայման ունի  իր սենյակը, որտեղ կարելի է անել ինչ ուզի, ինչը չենք ասի ընդհանուր օգտագործման սենյակների մասին: Օրինակ, չես տեսնի հոր գործիքները քանդող տղայի կամ մոր կոսմետիկան քրքրող աղջկա, չէ որ չի կարելի վերցնել  “ուրիշի”  իրերը:

Երեխաները խաղում են միայն խաղի համար հատկացված տեղերում: Գերմանացին շատ կզարմանա, մեզ մոտ տեսնելով լուսամուտից երեխային տուն կանչող մորը կամ ներքևից մորը կանչող երեխայի, չէ որ չի կարելի խանգարել մյուսներին:

Գերմանիայում մանկապարտեզներ կան, բայց հիմնականում կեսօրյա են: Այնտեղ երեխաները չեն ուտում, չեն սովորում , այլ հիմնականում խաղում են, սովորում շփվել հասակակիցների հետ, մինչ մայրիկները կամ դայակները կողքի սենյակում թեյ են խմում, զրուցում: Երեխաները դպրոց են սկսում  գնալ անպատրաստ: Համարվում  է, որ երեխան պատրաստ է դպրոցի, եթե նա կարողանում է շփվել հասակակիցների հետ:

Գերմանիայում ընդունված է երեխայի լավ արարքները խրախուսել փողով, երեխան դեռ վաղ տարիքից  միշտ պետք է ունենա գրպանի փող, որ սովորի ճիշտ պլանավորել և ճիշտ ծախսել այն, նույնիսկ ամանորյա նվերը հաճախ ստանում են գումարի տեսքով:

Ինչ և է, գերմանացիները աշխարհի ամենախելոք ու կարգապահ ազգերից մեկն են:

Հեղինակ` Մարգարիտ Օհանջանյան

Աննախադեպ ԳՈՒՅՏ Սեդա Հակոբքյոխվյանի կողմից, այսուհետ ԴՈՒՔ, հա հենց ԴՈՒՔ` հասարակ մահկանացուներդ, կարող եք մտնել odnoklassniki.ru և ՈՒՇԱԴՐՈՒԹՅՈՒՆ, առանց ՆՈՒՅՆԻՍԿ գրանցվելու կոտրել ցանկացած մեկի պրոֆիլը, լավ, չէ, գրանցվելով, բայց խոստանում եմ, որ շուտով կհայնաբերեմ նաև առանց գրանցվելու: Դե սկսեցինք`

1. Մտնում եք ՕԴՆՕ, Գրում` լօգին պառօլը

2. Սխմում Моя страница

3. Այնուհետև մտնում  изменить настройки

4. Մտնում  Удалить другой профиль

5. Գրում համապատասխան դաշտերում  մեր զոհի տվյալները և սեխմում  Удалить

Սիրելիներս, այս ամենը կատակ էր, մի փորձեք կոտրել ուրիշի սայթերը :

Գուայի թիվը կամ ձեր անհատական “երջանիկ”  թիվը որոշելու համար  գումարեք ձեր ծննդյան թվի վերջին երկու թվանշանները,  եթե թիվը ստացվել է 10-ից մեծ, նորից գումարեք թվանշանները:Հիշեք, գաույի թիվը պետք է լինի միանիշ:Այնուհետև, տղամարդկանց համար 10-ից հանեք աըդ թիվը, իսկ կանանց համար` այդ թվին գումարեք 5:Եթե 10-ից մեծ է, նորից գումարեք թվանշանները;

Օրինակ, Մարինեն ծնվել է 1967թ

6+7=13

1+3=4

4+5=9 գուայի թիվը Մարինեի համար:

Պողոսը ծնվել է 1967թ

10-4=6 գուայի թիվը Պողոսի համար

Ինչպես օգտվել գուայի թվից-ըստ այդ թվի մարդիկ բաժանվում են 2 խմբի.

1.Խումբ եթե այն 1, 3, 4 և 9  է:Ձեզ համար հաջողակ սեկտորներն են հյուսիս, արևելք, հարավ-արևելք և հարավ:Անհաջողակները`հարավ-արևմուտք, արևմուտք, հյուսիս-արևմուտք,հյուսիս-արևելք:

2.Խումբ–2, 5, 6, 7 և 8: Հաջողակ սեկտորներն են արևմուտք, հարավ-արևմուտք, հյուսիս-արևմուտք և հյուսիս-արևելք, անհաջողակները` հյուսիս, հարավ, արևելք ևհարավ-արևելք:

Իմանալով ձեր հաջողակ սեկտորները կարող եք օրինակ, ձեր սիրելի բազկաթոռը,  գրասեղանը,մահճակալի գլուխև այլն դնել ձեզ համար  ճիշտ տեղում:Կամ այդ թիվը կրել ձեզ հետ, որպես թալիսման կամ, ասենք, որպես հեռախոսահամար:

Եվս մի խորհուրդ` շատ մի հավատացեք  գուայի թվին կամ ֆենշույի մյուս կանոններին, ամեն մարդու հաջողությունը իր ձեռքերում է: Իհարկե, ոչինչ չի խանգարի ձեր գրասեղանին ունենալ ձեր հաջողակ թվով գրիչներ ու մատիտներ, կամ դեկորատիվ  ծաղկեփնջում` այդ թվով ծաղիկներ:

Հեղինակ` Մարգարիտ Օհանջանյան

Դաստիարակությունը այն հարցն է,ուր ամեն մարդ իրեն մասնագետ է համարում:Դաստիարակության դժվարին ու նուրբ պրոբլեմները թողնենք մանկավարժներին ու հոգեբաններին, իսկ մենք ծանոթանաք տարբեր ժողովուրդների դաստիարակության առանձնահատկությունների հետ:
  Ճապոնիայում հայտնի է հետևյալ ասացվածքը. մինչև 5 տարեկան երեխային վերաբերվիր ինչպես “տիրոջ” հետ, մինչև 15 տարեկանին` ինչպես “ստրուկի”, իսկ 15-ից հետո` ինչպես հավասարի:Իսկապես Ճապոնիայում փոքր երեխաներին թույլատրում են ամեն ինչ, չեն նախատում, չեն պատժում: Օրինակ, կարելի է ականատես լինել այսպիսի տեսարանի. փոքրիկը վարսավիրանոցում սպասում է մայրիկին, սկզբում համբերատար է, հետո քիչ-քիչ ձանձրանում է և սկսում կրեմներով ու ներկերով նկարել հայելու վրա:Մեծահասակները նայում են, ժպտում, օրորում գլուխները. “Այ, դու չարաճճի”: Բայց, թե ինչպես են չարաՃՃի ու “անդաստիարակ” փոքրիկները վերածվում ամենակարգապահ ու օրինապահ քաղաքացիների, դա արդեն ճապոնական դաստիրակության հանելուկն է:
Ճապոնուհի մայրը անընդհատ իր փոքրիկի հետ է, մեջքին կամ փորին ամրացված հատուկ պայուսակի մեջ փոքրիկի հետ մայրը աշխատում է տանը, խոհանոցում, գնում խանութ, վարսավիրանոց:Ընդ որում նա անընդհատ խոսում է մանկիկի հետ, պատմում է նրան, թե հիմա ինչ է անում,ինչպես և ինչու:Գուցե դա է պատճառը, որ ճապոնացի երեխաները մեծ մասամբ ավելի շուտ սկսում են խոսել,հետո քայլել:
Չնայած ճապոնիայում կան մսուրներ, բայց չի խրախուսվում մինչև 3 տարեկան երեխային մսուր տալը,այդպիսի մայրը համարվում է կարիերիստ, էգոիստ, ընտանիքին չնվիրված:
3 տարեկանից հետո երեխաները հաճախում են մանկապարտեզ: Խմբերը կազմված են 6-8 հոգուց, ընդ որում խմբերը, ինչպես նաև հետո դասարանները, ժամանակ առ ժամանակ խառնվում են ու վերակազմվում:Դրա նպատակն այն է,որ եթե ինչ-ինչ պատճառներով երեխայի հարաբերությունները հասկակիցների հետ չեն ստացվել այդ կոլեկտիվում, հնարավոր է ստացվեն մի ուրիշ կոլեկտիվում:Դաստիրակները ևս անընդհատ փոխվում են, որ դաստիրակները չկապվեն որևէ երեխայի հետ, չունենան  ”սիրելի” կամ ընդհակառակը` “չսիրված” երեխաներ: Նրա համար բոլոր երեխաները հավասար են: Ընդհանրապես Ճապոնական կոլեկտիվում առաջին սկզբունքը հանընդհանուր հավասարությունն է:(շարունակելի)

Հեղինակ` Մարգարիտ Օհանջանյան